Dowód apoptozy w arytmogennej dysplazji komór komorowych

Apoptoza, czyli zaprogramowana śmierć komórki, jest wysoce regulowanym i aktywnym procesem, który przyczynia się do kontroli liczby komórek podczas rozwoju i utrzymania wielu dorosłych tkanek.1-3 Jest on wyzwalany przez aktywację zakodowanego wewnętrznie programu samobójstwa jako wynik sygnałów zewnętrznych lub wewnętrznych.4 Apoptoza różni się morfologicznie od nekrozy: charakteryzuje się ona pęcherzykiem błony komórkowej, zmniejszeniem objętości komórek, kondensacją chromatyny jądrowej i endonukleolityczną degradacją DNA w odstępach nukleosomalnych.2 Ciała apoptotyczne są trawione lub fagocytowane przez sąsiednie komórki lub makrofagi bez wywoływania odpowiedzi zapalnej. Kluczowa rola apoptozy w stanach patologicznych jest coraz częściej rozpoznawana. 6. Niedawno opisano apoptozę jako możliwy mechanizm utraty komórek miokardium u niemowlęcia z zaburzeniem Uhla.7 Arytmogenna dysplazja prawej komory, forma kardiomiopatii prawej komory. co zwykle prowadzi do ciężkich komorowych zaburzeń rytmu i nagłej śmierci, 8,9 charakteryzuje się niezapalną utratą komórek mięśnia sercowego i ich stopniowym zastępowaniem przez tkankę tłuszczową i włóknistą.8-11 Postawiliśmy hipotezę, że ta utrata komórek mięśnia sercowego w arytmogennej dysplazji prawej komory może być przyczyną od śmierci komórki przez apoptozę.6
Metody
Sercowe okazy
Ryc. 1. Rycina 1. Wolna ściana prawego węzła u pacjenta z prawidłową dysplazją komórkową. W panelu A znajduje się duża ilość tkanki tłuszczowej zajmująca warstwę mediomuralną i podoponową (zabarwienie hematoksylina-floksy-safran, × 10). W panelu B duże powiększenie ujawnia przetrwały pasmo mięśnia sercowego otoczone lub osadzone w tkance włóknistej. Obecność tkanki włóknistej jest konieczna do rozpoznania dysplazji prawej komory10 (wybarwienie hematoksylina-flokseksa-safran, × 100).
Przeprowadzono badania z prawej komory ośmiu pacjentów (pięciu mężczyzn i trzech kobiet, o średniej [. SD] wieku, 47 . 15 lat), którzy zmarli na arytmogenną dysplazję prawej komory. Pięciu pacjentów miało udokumentowane arytmie komorowe. Ostateczne rozpoznanie dysplazji prawej komory opierało się na następujących ustalonych kryteriach9-12: masywny naciek ściany prawej komory przez tkankę tłuszczową, z przetrwalnymi pasmami kardiomiocytów zatopionych lub otoczonych tkanką włóknistą (Figura 1A i Figura 1B), odkrycie typowo różni się od niejednolitej zamiany mięśnia sercowego na tkankę tłuszczową i tkankę włóknistą, która może wynikać z przewlekłego zapalenia mięśnia sercowego, a także różni się od nici kardiomiocytów znajdujących się w tkance tłuszczowej bez zwłóknienia, która może być normalnym wariantem10; oszczędzanie mięśnia sercowego podwsierdziowego, które może wykazywać przerost beleczkowaty lub brak przywiązania (Figura 1A i Figura 1B); znaczna oszczędność mięśnia sercowego lewej komory; i brak innych chorób serca. Kryteria te występowały u wszystkich badanych pacjentów. Rozległe nacieki jednojądrzaste i zwłóknienie śródmiąższowe nałożone na typowy wzór arytmogennej dysplazji prawej komory zaobserwowano w analizie histologicznej tylko u jednego pacjenta.
Części z prawej komory czterech normalnych osobników (trzech mężczyzn i jedna kobieta, średni wiek, 41 . 16 lat), którzy zmarli z innych, niekardiologicznych przyczyn, służyły jako kontrola
[podobne: ceftriakson, ambrisentan, sklerodermia ]
[podobne: nerwica zoladka objawy, białko bence jonesa, nowotwór płaskonabłonkowy ]