Nieprawidłowości kliniczne i genetyczne u pacjentów z ataksją Friedreicha cd

Niespodziewanie, 46 procent pacjentów, którzy nie spełnili wszystkich kryteriów diagnostycznych dla ataksji Friedreicha, było również homozygotycznych pod względem ekspansji GAA. Trzydziestu ośmiu pacjentów miało dwa allele z powtórzeniami GAA w normalnym zakresie wielkości, co wyklucza diagnozę ataksji Friedreicha. Ryc. 1. Ryc. 1. Rozkład wielkości rozszerzenia GAA u 140 badanych pacjentów. Figura 2. Figura 2. Analiza Southern Blot trawienia HKAI Bsi, które demonstruje ekspansję GAA w pierwszym intronie genu frataksyny. Pokazano krewnych, w których rodzice (ścieżki i 2) są heterozygotyczni pod względem ekspansji powtórzeń GAA. Rodzice mają zarówno pasmo 2,4 kb typu dzikiego, jak i pasmo 6 kb, które jest wynikiem ekspansji powtórzeń GAA. Trzy potomstwo (ścieżki 3, 4 i 5) ma zmienność wielkości nieprawidłowego pasma, co wskazuje na zmienną transmisję rozszerzenia GAA. Pacjenci pokazani na ścieżkach 6, 7 i 8 nie mają związku.
U 140 pacjentów, którzy byli homozygotyczni pod względem ekspansji GAA, liczba powtórzeń mieściła się w przedziale od 120 do 1700 (Figura 1); normalny gen frataksyny zawiera od 8 do 22 powtórzeń GAA.2 Większość z tych pacjentów miała dwa rozszerzone allele o różnych rozmiarach i brak wykrywalnej niestabilności somatycznej. U 28 pacjentów dwa ekspandowane allele pojawiły się jako pojedynczy prążek w Southern blotting. Średnia liczba powtórzeń GAA na mniejszych i większych allelach wynosiła odpowiednio 630 . 230 i 890 . 230. W kilku przypadkach wykryto dwa główne rozszerzone allele, wraz z mniej intensywnymi pasmami w rozszerzonym zakresie, prawdopodobnie odzwierciedlając mozaiki somatycznej. Uwzględniono tylko pasma odpowiadające silniejszym sygnałom. Ekspansja była niestabilna podczas transmisji, odpowiadając zmiennej liczbie powtórzeń GAA wśród rodzeństwa (ryc. 2).
Cechy pacjentów Homozygotyczne dla rozszerzenia GAA
Charakterystyka kliniczna
Tabela 2. Tabela 2. Częstość występowania objawów klinicznych u 140 pacjentów homozygotycznych pod względem rozszerzenia GAA i u pacjentów badanych przez Hardinga. Spośród 140 pacjentów homozygotycznych względem ekspansji GAA 72 było kobietami, a 68 mężczyznami. Średni wiek wystąpienia choroby wynosił 15,5 . 8 lat (zakres od 2 do 51), a średni wiek badany wynosił 31 . 13 lat (zakres od 7 do 77). Średni czas, w którym pacjent był ograniczony do wózka inwalidzkiego, wynosił 10,8 . 6 lat (zakres od do 25). Objawem objawowym była ataksja chodu u wszystkich pacjentów, z wyjątkiem siedmiu osób, u których rozpoznano skoliozę przed ataksją. Ogólny obraz kliniczny przedstawiono w Tabeli 2. Ponadto zaobserwowano następujące objawy podmiotowe i przedmiotowe: dysmorfię twarzy (pięciu pacjentów w trzech rodzinach), napady padaczkowe (dwóch pacjentów), postawy dystoniczne (dwóch pacjentów), mioklonie (pięciu pacjentów), drżenie postawy (dwóch pacjentów), ograniczone spojrzenie z zachowanymi ruchami przedsionkowo-ocznymi (pięcioma pacjentami) i upośledzenie umysłowe (pięciu pacjentów). Te cechy mogą być związane, ale nie spowodowane przez mutację.
Trzydziestu czterech spośród 140 homozygotycznych pacjentów miało nietypową postać kliniczną z jednego lub więcej z następujących powodów: wiek powyżej 25 lat na początku (19 pacjentów); zatrzymane odruchy ścięgna w kończynach dolnych, w tym 4 pacjentów z energicznym odruchem (13 pacjentów); i brak podeszwowej odpowiedzi prostownika (21 pacjentów)
[więcej w: diltiazem, anakinra, busulfan ]
[podobne: neuralgia międzyżebrowa, osad moczu bakterie, osteofitoza trzonów kręgowych ]