Nieprawidłowości kliniczne i genetyczne u pacjentów z ataksją Friedreicha czesc 4

Ponadto 10 pacjentów, którzy chorowali krócej niż pięć lat, miało niepełny obraz kliniczny, ale byli homozygotyczni pod względem ekspansji, potwierdzając diagnozę ataksji Friedreicha. Korelacja wieku na początku i tempo postępu choroby z rozmiarem GAA
Ryc. 3. Ryc. 3. Korelacja między wiekiem początkowym a liczbą powtórzeń GAA w mniejszym allelu u 140 badanych pacjentów. Najlepsze dopasowanie uzyskano dla modelu kwadratowego dla współczynnika regresji (r = -0,75, P <0,001). Pacjent z 1000 powtórzeń GAA i początkiem w wieku 23 lat miał mozaikę dla trzeciego rozszerzonego fragmentu z 670 powtórzeń, co może po części wyjaśniać jego późny wiek na początku choroby.
Ustaliliśmy korelacje między rozmiarem mniejszych i większych rozszerzeń dla każdej pary alleli i wiekiem w momencie wystąpienia i czasu trwania choroby, zanim pacjent ograniczył się do wózka inwalidzkiego. Stwierdzono odwrotną zależność między rozmiarem mniejszej ekspansji GAA i obydwoma wiekiem przy początku (n = 140, r = -0,75, P <0,001) (Figura 3) i czasem do zamknięcia do wózka inwalidzkiego (n = 48, r = -0,49, P <0,005). Korelacja była mniej silna między wielkością większego allelu i wiekiem przy początku (n = 140, r = -0,5, P <0,001). Jednak rozmiary dwóch alleli nie były niezależne (r = 0,5, P <0,001), prawdopodobnie z powodu pokrewieństwa lub efektu założycielskiego w znacznej części rodzin. Ta obserwacja może wyjaśnić częściowo korelację między wielkością większego allelu i wiekiem na początku. W kolejnych obliczeniach wykorzystano jedynie liczbę powtórzeń GAA w mniejszej ekspansji.
Korelacja fenotypu z rozszerzeniem GAA i czasem trwania choroby
Tabela 3. Tabela 3. Cechy kliniczne jako funkcja liczby powtórzeń GAA w mniejszym allelu. Częstość występowania niektórych objawów klinicznych wzrosła wraz z rozmiarem ekspansji GAA (Tabela 3), podczas gdy okazało się, że następująca część wiąże się głównie z czasem trwania choroby podczas badania: dyzartria (P <0,001), obniżony poziom wibracji (P <0,001), obniżona ostrość wzroku (P = 0,01), utrata słuchu (P <0,001), zaburzenia zwieracza (P <0,005) i trudności w przełykaniu (P = 0,01). Częstotliwość odpowiedzi podeszwowej prostownika, osłabienie mięśni w kończynach dolnych i amyotrofia kończyn dolnych była zależna zarówno od liczby powtórzeń GAA, jak i od czasu trwania choroby. Kardiomiopatia na echokardiografii była obecna u większości pacjentów z dużymi ekspansjami na mniejszym allelu. Średnia liczba powtórzeń GAA u pacjentów z prawidłowymi wynikami echokardiograficznymi wynosiła 575 . 210, w porównaniu z 740 . 180 pacjentów z kardiomiopatią (p <0,005). Obecność kardiomiopatii nie była zależna od czasu trwania choroby. Częstość występowania skoliozy i pes cavus była silnie skorelowana ze wzrostem wielkości ekspansji. Objawy, takie jak dysfleksja kończyn dolnych, cukrzyca i zaburzenia wywołane wzrokowo lub słuchowo, nie były skorelowane z rozmiarem ekspansji GAA ani z czasem trwania choroby.
Dyskusja
Pierwsze doniesienie na temat genu frataksiny w ataksji Friedreicha wykazało, że wszyscy pacjenci z klasyczną postacią choroby, zgodnie z kryteriami diagnostycznymi Hardinga, 3 przeprowadzili ekspansję GAA, a 94 procent to homozygoty.2 W niniejszym badaniu przeanalizowaliśmy szersza próba pacjentów z postępującą ataksją, z których 40 procent nie spełniało wszystkich kryteriów Hardinga, 3 do określenia zakresu fenotypów związanych z mutacjami w genie frataksyny
[podobne: buprenorfina, ceftriakson, anastrozol ]
[więcej w: osteopenia leczenie, dominik ebebenge, pasta budwigowa ]